Wyrazy uznania od Pani Konsul Nasi uczniowie w Hongkongu

A tak wspomina te dni nasz absolwent, a już niedługo student prawa na Uniwersytecie Warszawskim – Krzysztof Szołajski:

Hongkong – codzienne zdumienie

„Stary, TO SIĘ DZIEJE”! Z takim okrzykiem przywitałem Andrzeja o 4.30, wsiadając do taksówki. Rozpierała mnie ekscytacja, która wykładniczo wzrastała wraz z jet-lag-owym zmęczeniem podczas kolejnych przesiadek lotniskowych. Sen zmorzył mnie dopiero w Airbusie A330 lecącym z Bangkoku do Hongkongu.

W tym wszechobecnym oniryzmie potęgowanym przez półprzytomnych kolegów, sunęliśmy przez liczne kontrole na lotnisku Chek Lap Kok. Pominę w tym opisie ucieczki przed jawą i spanie pod stołem w poczekalni, skąd miał nas zabrać autokar do hotelu położonego w urokliwej dzielnicy Sha Tin.

Z okna mojego pokoju widać było rzekę Shing Mun i okalające ją charakterystyczne dla Hongkongu bloki. Jednakże słowo „blok” odbiera patos tym zdumiewającym budynkom, piętrzącym się aż do chmur. Mimo swoich rozmiarów są one głęboko zakorzenione w krwiobiegu miasta, tworząc spójny krajobraz wraz z zielonymi pagórkami i licznymi parkami.

Wspomnianą rzekę przekroczyliśmy już pierwszego dnia w drodze na obiad, a samo chodzenie na posiłki stało się moim ulubionym zajęciem. Niezmiernie cieszyłem się na myśl, że przez najbliższy tydzień dam się porwać chińskiej gastronomii, której z takim utęsknieniem szukam teraz w Polsce.

Dzień lub dwa po przybyciu do Hongkongu, nadal głodni wrażeń, wybraliśmy się na wycieńczającą, lecz zupełnie wartą wschodu, wycieczkę w góry. Slalomem przedzieraliśmy się przez zachwycającą florę i slalomem uciekaliśmy przed zatrważającą fauną, a dokładnie przed monstrualnym pająkiem Nephila pilipes.

Górski las w Hongkongu wydawał mi się dziwnie znajomy. Czułem, że był pewnego rodzaju projekcją moich wspomnień z dziecięcej wyobraźni. Każdy krok w głąb lasu otwierał w mojej głowie zardzewiałe już furtki do marzeń sprzed wielu lat. Rozpościerający się ocean falujących koron drzew i ukryte przed zębem czasu zakątki, ławki i drewniane stoły tworzyły bezpieczną i niemal magiczną przestrzeń, w której spędziliśmy około pięć godzin.

Po dotarciu na szczyt przed naszymi oczami ukazał się widok metropolii. Budynki wyrastały z ziemi już u podnóża gór i ciągnęły się aż do widocznych na horyzoncie kolejnych wzniesień. Miasto stanowiło naturalny dziedziniec dla otaczającej go przyrody. W oddali widać było kanał morski, który resztkami sił odgradzał od siebie dwie armie szklanych kolosów.

Po godzinie nurkowaliśmy metrem pod tą cieśniną, aby dostać się na bulwary. To z nich obserwowaliśmy pokaz świateł, którymi dwa brzegi regularnie walczą wbijając miliony refleksów w przeciwległe okna, nie pozwalając mieszkańcom zmrużyć oka wieczorową porą.

Wyczerpani i nasyceni wrażeniami wracaliśmy do hotelu, planując już następną wycieczkę. Chcieliśmy przekroczyć dotychczasowe wrażenia, doświadczyć legendarnych Chin i w pełni wykorzystać nasz niedługi pobyt w zupełnie innym dla nas świecie. Na nocnych obradach w naszym pokoju hotelowym wybraliśmy ostatni cel zwiedzania – Makao.

Chińskie Las Vegas przytłoczyło nas już podczas jazdy autokarem po najdłuższym na świecie moście morskim mierzącym około 55 kilometrów długości. Po wyjściu z autokaru przesiedliśmy się w darmowe autobusy opłacane przez kasyna. W ten sposób przedostaliśmy się do niebotycznego kompleksu kasyn górujących na liście największych tego typu obiektów na świecie. Miliardy dolarów wpompowane w hotele i kasyna pomogły zbudować w hotelu „Venetian” imitację włoskiego miasta wraz ze słynnym placem Św. Marka oraz kanałami, po których pływały prawdziwe gondole. Tuż obok mieścił się hotel „Parisian” z imponującą wieżą Eiffla, a po drugiej stronie ulicy rozpościerał się gmach budynku stylizowany na klasyczną architekturę Londynu.

Drogi czytelniku, proszę się już nie rozglądać, jeszcze zauważysz slumsy na przedmieściach, a tego przecież pragniemy uniknąć. Makao jest wspaniałe! No powiedz, że jest. Powiedz, że kochasz Chiny. Zapraszam już do Golden Busu, zanim będzie za późno i zanim światła dnia zgasną, żebyś nie skończył, jak my polegli na polu bitwy odwiezieni na tarczy z powrotem do Hongkongu, do Sha Tin, do hotelu, do pokoju 237.

Zanim przejdziemy do następnego dnia, proszę zrzucić luźne wycieczkowe ubranie i wskoczyć w garnitur! Nadszedł Ten Dzień, meritum naszej podróży, dla której pokonaliśmy tysiące kilometrów. Konferencja UNESCO.

Pewni siebie stanęliśmy na scenie. Za naszymi plecami pojawiła się prezentacja, nad którą z pieczołowitą starannością pracowaliśmy przez ostatni miesiąc. Owoc naszej pracy miał być właśnie poddany najwyższej próbie. Należało go zatem pięknie zapakować i wytłumaczyć każdy slajd z uśmiechem na ustach, elegancją oraz nieudawaną powagą. Mówiliśmy przecież o rzeczywistych problemach i chcieliśmy wprowadzić realne zmiany w zakresie neurotechnologii! Nasz występ trwał zaledwie kilka minut, ale to wystarczyło, by porwać cały skład sędziowski. Podczas ogłaszania wyników na uroczystej kolacji, nasze nazwiska padły wraz z przyznawaniem nagrody za… Najlepszą Strategię! Bolesny trud opłacił się, było to znakomite ukoronowanie tego wieczoru i całego wyjazdu.

W tym miejscu należy się też wzmianka o naszej drugiej prezentacji na konferencji. Stała się ona impulsem dla pani konsul, by napisać pochwalny list do Liceum ŻAGLE. W ramach przybliżenia polskiej kultury uczestnikom postanowiliśmy wszystkich zaprosić do wspólnego tańca, do poloneza! Całość wyszła raczej komicznie, ponieważ każdy delegat chcąc dać z siebie jak najwięcej, zaczął przeobrażać poloneza we własne tańce ludowe. Skończyło się to wzbogaceniem naszego narodowego tańca o zupełnie nowe, apokryficzne figury i ruchy.

Gdy emocje wreszcie opadły, garnitur znów został zastąpiony przez luźny dres, a najbliższą osobą przez następne dwadzieścia godzin stał się steward Boeinga, dopadło mnie uczucie tęsknoty i nostalgii. Pojąłem, że Hongkong i Makao to nie tylko punkty na mapie, to miejsca, gdzie przepych zderza się z tradycją, szklane wieżowce wyrastają z tropikalnej dżungli, harmonijnie współgrając z dynamicznym życiem mieszkańców. Opuszczaliśmy Hongkong z głową zmęczoną ciągłym zapisywaniem wspomnień. Z pewnością nieprędko tam wrócę, ale cieszy mnie fakt, że chociaż przez chwilę stałem się częścią tego azjatyckiego kociołka, gdzie zdumienie stoi na porządku dziennym.